Νέα σε τίτλους »
Loading...

Η Οπτική Και Η Πραγματικότητα Της Αθλήτριας Παραολυμπιακών Αγώνων Αλεξάνδρας Σταματοπούλου

Η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου είναι μια κοπέλα ιδιαίτερη, όχι όμως για την ιδιαιτερότητά της, αλλά για τον τρόπο που επιλέγει να τη βιώνει στα 28 της έτη. Πρόκειται για ένα άτομο χαμογελαστό, φιλικό και ζεστό, που κάνει αισθητή την παρουσία του, με την ενέργεια που διαχέει. Έχει διαγνωστεί με Stiff Person Syndrome, μια σπάνια νευρολογική διαταραχή, εξελικτικής φύσεως, που  πλήττει κυρίως τους μυς, οδηγώντας σταδιακά σε κινησιολογικές δυσλειτουργίες και μυϊκή ακαμψία μετά από παρατεταμένη κίνηση.  Για τον λόγο αυτό τα τελευταία 4 χρόνια κινείται με οδηγό τα χέρια της και δυο ρόδες. Η συνάντησή μας έγινε κάπου δυτικά της Αθήνας, με φιλική και ειλικρινή διάθεση, για να μας δώσει τη δική της οπτική, για την πραγματικότητά της και τις ενδιαφέρουσες ασχολίες της.

Οι μετακινήσεις σου εκτός σπιτιού είναι απαραίτητες για την διεκπεραίωση των καθημερινών σου ασχολιών. Πώς θα χαρακτήριζες τις υποδομές της Αθήνας;

Οι υποδομές, όπως είναι φανερό, είναι ανεπαρκείς και αρκετές από αυτές ακατάλληλες. Είναι μια πόλη, που συχνά δεν παρέχει αυτά που χρειάζεσαι. Αλλά με τον καιρό διαμορφώνεις μόνος σου τους τρόπους, με τους οποίους μαθαίνεις να κυκλοφορείς ή ζητάς βοήθεια. Προσωπικά έχω εκπαιδευτεί στο να κυκλοφορώ.

Έχεις εκπαιδευτεί από κάποιον ειδικό ή μέσω γνωστών; Τι είναι αυτό που φοβόσουν κυρίως;

Αρχικά η εκπαίδευσή μου έγινε από έναν φίλο μου με πολυνευροπάθεια, ο οποίος με τη σειρά του είχε εκπαίδευση από Σουηδία και Ολλανδία. Έμαθα από εκείνον να μη φοβάμαι το αναπηρικό αμαξίδιο. Παρά τις πτώσεις και τους τραυματισμούς του πρώτου διαστήματος, έλεγα πάντα στον εαυτό μου πεισματικά «ξανά, ξανά».  Με τον καιρό απέκτησα τις δικές μου εμπειρίες και τεχνικές διαχείρισης. Στην αρχή σκέφτεσαι καλύτερα να μείνεις σπίτι, αλλά δεν ήθελα να μείνω σε απραξία και να αφήσω στην άκρη τις δραστηριότητες που έκανα. Κάποιες βέβαια χρειάστηκε εκ των πραγμάτων να τις σταματήσω.

Τι θα ήθελες να ήταν διαφορετικό σε κρατικό επίπεδο;

Τα βασικότερα που χρειάζονται τα άτομα με αναπηρία, όπως είναι υλικά αγαθά, βοηθήματα, ιατρικές εξετάσεις ή θεραπευτικές συνεδρίες φυσιοθεραπείας, που δεν καλύπτονται πλήρως από το κράτος. Το αμαξίδιο είναι το βασικό μας μέσο, για το οποίο χρειάζεται να πληρώσουμε τουλάχιστον το μισό κόστος, ώστε να το αποκτήσουμε. Ενώ στο εξωτερικό δεν διανοείται να συμβαίνει αυτό, στα παρέχουν όλα εξ’ αρχής.

Θεωρείς ότι υπάρχει προκατάληψη από τον κόσμο;

Όχι, δε θα έλεγα ότι εν έτει 2015 έχω νιώσει προκατάληψη. Περιέργεια ναι, όπως κι εγώ θα προσέξω κάποιον με παράξενο μαλλί ή styling. Αλλά γενικά δεν το έχω βιώσει αυτό. Απεναντίας, έχω εισπράξει αρκετή βοήθεια ή απλά αποστασιοποίηση από άτομα, που δεν ήξεραν πώς να χειριστούν την κατάσταση. Βέβαια, θεωρώ ότι αν δεν γνωρίζεις πώς να βοηθήσεις καλύτερα να μην το κάνεις. Να σου πω και μια ιστορία μου κάπως «κωμικοτραγική», λόγω υπερβολικής προσπάθειας και επιθυμίας κάποιων να με βοηθήσουν να σηκωθώ, χωρίς όμως να ξέρουν πώς να με κρατήσουν, εν τέλει με έριξαν. Όμως, όπως μπορεί ο καθένας κι εγώ όπου μπορώ και ξέρω βοηθάω.

Έχοντας ταξιδέψει αρκετές φορές στο εξωτερικό, θα έλεγες ότι υπάρχει διαφορά  στις υποδομές ή στην ευαισθητοποίηση του κόσμου σε σχέση με το πρόβλημα σου;

Υπάρχει σημαντική διαφορά, όπως σου είπα και παραπάνω για τα θέματα των παροχών. Στο εξωτερικό το να έχεις αμαξίδιο είναι σαν να έχεις αυτοκίνητο. Υπάρχουν ειδικοί δρόμοι για τα τροχήλατα, δηλαδή για τα αμαξίδια και τα ποδήλατα. Δεν ζητάμε βέβαια την υπερβολή, να υπάρχει δηλαδή ειδική διαδρομή για εμάς. Απλά να είναι κατάλληλα φτιαγμένα τα πεζοδρόμια και να τηρούνται οι κανόνες κυκλοφορίας. Να μην χρειάζεται να βγαίνουμε στον δρόμο για να κινηθούμε, λόγων των τεχνικών εμποδίων που μπορεί να προκύψουν. Οι άνθρωποι στο εξωτερικό απλά είναι καλύτεροι γνώστες σχετικά με τα άτομα με αναπηρία.


Παρά τα ματαιωτικά ή αποθαρρυντικά συναισθήματα, που μπορεί να νιώθεις ορισμένες φορές λόγω των φυσικών και πρακτικών εμποδίων, ασχολείσαι με την κολύμβηση ως αθλήτρια Παραολυμπιακών Αγώνων. Μίλησέ μας γι’ αυτή την εμπειρία.

Ξεκίνησα στην παραλία του ΠΙΚΠΑ Βούλας, η οποία είναι ειδικά διαμορφωμένη για άτομα με αναπηρίες. Έκανα εθελοντισμό εκεί και έτσι είχα την ευκαιρία να γνωρίσω μια Ελληνοαμερικανίδα εθελόντρια, η οποία με βοήθησε και με προέτρεψε να ασχοληθώ με την κολύμβηση, μαζί με την εθελοντική ομάδα των Tandem, που με έκαναν να μη φοβάμαι το νερό. Ήταν μια εξελικτική διαδικασία, η οποία στη συνέχεια με οδήγησε στο Εθνικό Ίδρυμα Αποκατάστασης Αναπήρων, όπου γνώρισα τον τωρινό μου προπονητή, Μιχάλη Νικόπουλο. Κάναμε αρχικά προπονήσεις σε θεραπευτικό πλαίσιο, όπου κοιτούσα τις αντοχές και τις δυνάμεις μου. Οι χρόνοι μου ενέπιπταν στα όρια των πανελλήνιων αγώνων κι έτσι ξεκίνησα με πολύ ενθουσιασμό, ανήκοντας πλέον στην Εθνική ομάδα. Πήρα το πρώτο μου χρυσό μετάλλιο το 2011 και συνεχίζω να παίρνω μέρος σε αγώνες σε πανελλήνιο και πανευρωπαϊκό επίπεδο, στην κατηγορία του S3.

Ιωάννης Χαλδαίος, Εβίτα Γιαννοπούλου, Έλενα Τάσσου, Στέφανος Διαμαντής, Αλεξάνδρα Σταματοπούλου, Άντζι Μητροπούλου, Άννα Βεκιάρη

Έχοντας αρκετές εμπειρίες και διακρίσεις στο ενεργητικό σου, τι είναι αυτό που σου δημιουργεί περισσότερο εντύπωση σχετικά με τους Παραολυμπιακούς Αγώνες;

Γενικότερα υπάρχει καλό κλίμα, ωστόσο το επίπεδο άγχους υπάρχει σε όλους τους αθλητές. Ευτυχώς είναι για καλό. Νιώθεις πιο βολικά στη χώρα σου, αλλά το εξωτερικό σε εξιτάρει. Υπάρχουν αθλητές που ασχολούνται με αυτό από μικρή ηλικία και είναι στόχος ζωής τους, αλλά όταν προκρίνεται ή κερδίζει κάποιος από την ομάδα σου, χαίρεται όλη η ομάδα. Είναι μια στιγμή για να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου και για την χώρα σου. Το αποτέλεσμα δικαιώνει όλους τους κόπους σου και είναι η ανταμοιβή σου. Η αρχή όλων είναι να ξέρεις ότι έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες και να κάνεις περήφανους κι εκείνους που πιστεύουν σε σένα.

Εκτός του αθλητισμού με ποιες άλλες ασχολίες γεμίζεις τον χρόνο σου;

Ασχολούμαι με σύγχρονο και λάτιν χορό. Παρ’ όλα αυτά, απολαμβάνω τις ομαδικές δραστηριότητες, γιατί δίνουν ένα σημαντικό μήνυμα. Από την κάθε ιδιαιτερότητα που έχει κάποιος, μπορείς να πάρεις κάτι.

Είναι το αίσθημα του ανήκειν και η συντροφικότητα, που κάνει τις ομαδικές δραστηριότητες να σου αρέσουν περισσότερο ή  κάτι άλλο;

Δεν είναι τόσο το αίσθημα του ανήκειν. Ίσως να είχα αρχικά αυτή την ανάγκη, όταν συνειδητοποιούσα ακόμα την κατάσταση, το ότι υπάρχω κι είναι έτσι τα πράγματα. Η συντροφικότητα, όμως, σίγουρα είναι κάτι που απολαμβάνω. Με παρακινεί να βλέπω κι άλλους ανθρώπους με αναπηρίες, ακόμα και πιο σοβαρές από τη δικιά μου, να κάνουν πράγματα. Όσο ενθουσιασμό δείχνουν οι άλλοι για μένα, άλλο τόσο θα δείξω κι εγώ σε εκείνους, είτε είναι αρτιμελείς, είτε με αναπηρία.

Πώς θα χαρακτήριζες τη σχέση σου με τον χορό;

Είναι κάτι που με εκφράζει, άλλοτε τα πάω καλά κι άλλοτε είμαι κάπως ατσούμπαλη. Δεν έχω σωστή άποψη για το τι είναι ο χορός, δεν τον έχω διδαχτεί. Αλλά είναι μια ασχολία που με αποφορτίζει σωματικά και ψυχικά.

Αλεξάνδρα Σταματοπούλου με την χορογράφο Αντιγόνη Σαρρή
Ποιο τραγούδι θα επέλεγες για soundtrack της ζωής σου;

Το “I believe I can fly”.

Ταυτίζεσαι με αυτό το τραγούδι;

Όχι, δεν ταυτίζομαι με τίποτα και με κανέναν πλέον. Παίρνω ερεθίσματα από ανθρώπους ή άλλα πράγματα, όπως τη μουσική και έτσι συνθέτω τη δικιά μου προσωπικότητα. Θαυμάζω, όμως, ανθρώπους για τα επιτεύγματά τους ή τον χαρακτήρα τους.

Τι αγαπάς;  

Αγαπάω τα ταξίδια και τα παράξενα. Τους ιδιαίτερους ανθρώπους, εκείνους έξω από το συνηθισμένο.

Τι φοβάσαι;  

Φοβάμαι τα ζωύφια. Δε τα αντέχω καθόλου.

Τι ονειρεύεσαι;

Όταν ήμουν μικρή, ονειρευόμουν να γίνω σκουπιδιάρης. Μου άρεσε πάντα το μεγάλο όχημά τους. Τώρα που είμαι πιο μεγάλη ονειρεύομαι να αποδοθεί δικαιοσύνη. Αυτή η αδικία και η κοινωνική ισοπέδωση, που επικρατεί, να αποκατασταθεί για κάθε άνθρωπο. Να κάνουμε καλύτερη εκτίμηση των καταστάσεων.


Ποιοι είναι οι σημαντικοί άλλοι για σένα; Ποια είναι η πηγή άντλησης της δύναμης και αισιοδοξίας σου;

Οι σημαντικοί άλλοι είναι οι δικοί μου άνθρωποι, όσοι με στηρίζουν και είναι δίπλα μου, όπως οι γονείς μου, που αποτέλεσαν υγιή πρότυπα για εμένα. Δύναμη και αισιοδοξία παίρνω επίσης από τους ηλικιωμένους, αλλά και τα παιδιά. Οι ηλικιωμένοι έχουν το κατασταλαγμένο της ηλικίας, έχουν να σου πουν ιστορίες, να μοιραστούν εμπειρίες και χαίρονται όταν βλέπουν ενθουσιασμό και δύναμη, αντλούν και οι ίδιοι δύναμη από αυτό. Τα παιδιά από την άλλη μου δίνουν μεγάλη χαρά, λατρεύω όλη αυτή τη ζωντάνια και την αισιοδοξία. Μου αρέσουν τα άκρα δηλαδή.

Έχεις σκέψεις ή στόχους για τα επόμενά σου βήματα;

Μια σκέψη μου είναι να φύγω στο εξωτερικό, γιατί ίσως να είναι πιο εύκολα εκεί τα πράγματα. Στόχους μακροπρόθεσμους δεν έχω ιδιαίτερους, απλά αφήνω τον χρόνο να κυλήσει και διαχειρίζομαι αυτά που προκύπτουν ή θα προκύψουν. Ο χρόνος θα δείξει.

Ένα μότο ζωής που θα ήθελες να μοιραστείς μαζί μας;

Δεν ξέρω αν είμαι κατάλληλη για να δώσω ένα μότο. Στις ταινίες βλέπουμε τον Superman και τον Batman, εγώ είμαι η Alexanderwoman κι εσύ η Emywoman. Θέλω να πω με αυτό ότι ο καθένας μπορεί να γίνει ήρωας του εαυτού του. Αυτό είναι το μότο «Γίνε ήρωας του εαυτού σου»!





H Αλεξάνδρα στο Facebook: www.facebook.com/pages/Alexandra-Stamatopoulou

Φωτογραφίες: προσωπικό αρχείο της Αλεξάνδρας Σταματοπούλου, womensports.gr
Πηγή: www.uniquelife.gr

Το πιο σύντομο κείμενο για το φιλί, από τον Γιάννη Ρίτσο


Ο Θεός πραγματοποιεί τον εαυτό του

στο φιλί μας.
Περήφανοι εκτελούμε
την εντολή του απείρου.

Γιάννης Ρίτσος, "Εαρινή συμφωνία ΧVI"

Thessaloniki Arts and Culture 

Αρκεί ένα απαλό άγγιγμα ακόμη κι ενός ξένου για να μετριασθεί ο ψυχικός πόνος της κοινωνικής απόρριψης



Το απαλό άγγιγμα από έναν άλλο άνθρωπο, ακόμη και έναν ξένο, μπορεί να αμβλύνει τον μεγάλο ψυχικό πόνο που προκαλεί η κοινωνική απόρριψη. 
Αυτό δείχνει για πρώτη φορά μια νέα έρευνα επιστημόνων στη Βρετανία, με επικεφαλής μια Ελληνίδα νευροψυχολόγο και ψυχαναλύτρια.
   Η κοινωνική απόρριψη είναι μία από τις συναισθηματικά πιο οδυνηρές ανθρώπινες εμπειρίες και η νέα μελέτη δείχνει -μέσω των κατάλληλων εργαστηριακών πειραμάτων- τη δύναμη του ανθρωπίνου αγγίγματος.
   Οι ερευνητές του Τμήματος Κλινικής και Παιδαγωγικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου (UCL), με επικεφαλής τη δρα Κατερίνα Φωτοπούλου, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό "Nature Scientific Reports", υπέβαλαν -με τη βοήθεια υπολογιστή- 84 εθελόντριες στην εμπειρία του να νιώσουν το αίσθημα του κοινωνικού αποκλεισμού, του εξοστρακισμού και της έλλειψης αυτοεκτίμησης.
   Στη συνέχεια οι επιστήμονες έκλεισαν τα μάτια στις γυναίκες που συμμετείχαν στο πείραμα και τις άγγιξαν στο μπράτσο είτε με αργό και απαλό τρόπο, είτε με γρήγορο και συναισθηματικά ουδέτερο τρόπο. Μετά οι εθελόντριες υποβλήθηκαν σε ψυχολογικό τεστ και διαπιστώθηκε ότι όσες είχαν νιώσει το απαλό και ευαίσθητο άγγιγμα, ένιωθαν πλέον μειωμένα συναισθήματα απόρριψης, σε σχέση με όσες είχαν αγγιχθεί ουδέτερα και στα γρήγορα.
   Αν και ούτε το απαλό άγγιγμα ήταν αρκετό για να σβήσει τελείως την ψυχική οδύνη του κοινωνικού αποκλεισμού, πάντως τα αρνητικά συναισθήματα είχαν μειωθεί.
   «Καθώς η κοινωνία μας γίνεται ολοένα πιο οπτική και ψηφιακή, είναι εύκολο να ξεχάσουμε τη δύναμη του αγγίγματος στις ανθρώπινες σχέσεις. Δείξαμε για πρώτη φορά ότι ένα απλό, αργό και απαλό άγγιγμα από έναν ξένο μπορεί να μετριάσει τα συναισθήματα του κοινωνικού αποκλεισμού μετά την κοινωνική απόρριψη», τόνισαν οι ερευνητές. Η Κ. Φωτοπούλου επεσήμανε ότι «τα θηλαστικά έχουν μια αναγνωρισμένη ανάγκη για εγγύτητα και προσκόλληση, έτσι δεν αποτέλεσε έκπληξη ότι η κοινωνική υποστήριξη μείωσε τον συναισθηματικό πόνο του αποκλεισμού από τις κοινωνικές επαφές. Όμως αυτό που είναι το πιο ενδιαφέρον, είναι ότι αρκεί ένα απλό άγγιγμα για κάτι τέτοιο. Δεν χρειάζονται ούτε εικόνες, ούτε λόγια, τουλάχιστον όχι σε πρώτη φάση. Κάπως ανάλογη επίδραση μπορεί να έχει το άγγιγμα και στο σωματικό πόνο».


πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αυτά που θέλει να σου πει ένα διαιτολόγος -εδώ και καιρό-


… για τα κιλά, τη ζυγαριά, τον ύπνο, την κορτιζόλη, το ιδανικό βάρος

Ο Γιάννης Μαυρίδης είναι αθλητικός διαιτολόγος-διατροφολόγος και ένας από τους καλύτερους που μπορεί να σου μιλήσει για το σώμα σου, για το φαγητό, για τη ζυγαριά και για το αν νικάει η πείνα ή η λογική όταν ζητάς φαγητό το βράδυ. Διάβασε όσα άλλοι θα πλήρωναν για να μάθουν.


Το ιδανικό βάρος

Είναι σχετικό αυτό που αποκαλούμε “σωστό βάρος”. Υπάρχει για τον κάθε άνθρωπο το ιδανικό βάρος που όμως μεταβάλλεται ανάλογα με τη φάση της ζωής του που βρίσκεται τη δεδομένη στιγμή. Έτσι, μπορεί να μεταβάλλεται κατά 3-5 κιλά για μια γυναίκα και 5-7 κιλά για έναν άντρα . Τόσο στον άντρα όσο και στη γυναίκα παίζουν και άλλοι παράγοντες ρόλο, όπως τι άσκηση έχει κάνει στο παρελθόν ή τι ποσοστό μυϊκής μάζας έχει.

Μπορώ να έχω το ιδανικό βάρος για πάντα;

Κατηγορηματικά, ναι! Αρκεί να μάθεις να ακούς τον εαυτό σου. Χρειάζεται να σταματήσεις να βλέπεις το βάρος με τα μάτια σου στη ζυγαριά και να ξεκινήσεις να ακούς… το στομάχι σου! Την ιδανική ποσότητα δεν την ξέρουμε ούτε εμείς, ούτε τα μάτια μας. Την ξέρει όμως το στομάχι μας.

Αν μάθεις να ακούς το στομάχι σου, κάθε φορά θα καταφέρνεις να τρως ακριβώς την ποσότητα που χρειάζεσαι για να τραφείς. Αν ακολουθήσεις αυτή την τακτική θα μάθεις ότι η ιδανική τροφή δεν έχει γραμμάρια, δε χρειάζεται μέτρημα με φλυτζάνια. Οι άνθρωποι που ακούνε το στομάχι στους έχουν το ιδανικό βάρος για μια ολόκληρη ζωή με κάποιες αποκλίσεις 3-5 κιλών. Το στομάχι είναι ένας δεύτερος εγκέφαλος. Να του δίνεις χρόνο να σου πει “Είμαι ΟΚ, χόρτασα”. Γι’ αυτό χρειάζεται να τρως αργά. Χρειάζονται 20 λεπτά για να εκκριθεί από τον εγκέφαλο η λεπτίνη που σε ειδοποιεί ότι χόρτασες.

Μα γιατί “λυσσάω” να φάω το βράδυ;

Γιατί τότε μειώνεται η κορτιζόλη, η ορμόνη του στρες. Είσαι στο χώρο σου και θέλεις να χαλαρώσεις, να απολαύσεις και να ευχαριστηθείς. Επειδή τροφή είναι συναίσθημα και απόλαυση, γι’ αυτό καταλήγεις στο ψυγείο το βράδυ. Όταν ο εγκέφαλος ζητάει τροφή το βράδυ, τις περισσότερες φορές κερδίζει.

Και είναι φυσιολογικό. Αν δεν έχει φάει σωστά ή και καθόλου μέσα στην ημέρα, τότε θα αναγκαστείς να φας το βράδυ, γιατί το σώμα χρειάζεται ενέργεια. Αν εσύ δεν του την έχεις δώσει, τότε παθαίνεις πολλά μικρά υπογλυκαιμικά σοκ μέσα στην ημέρα καθώς μειώνεται η γλυκόζη στο αίμα. Εντωμεταξύ, να ξέρεις ότι και ο εγκέφαλος τρέφεται με γλυκόζη. Αν όλη την ημέρα κινείσαι χωρίς να του δίνεις τροφή, τότε θα τη ζητήσει αργά το βράδυ που επιστρέφεις σπίτι και χαλαρώνεις.

Κανονικά χρειάζεται να μοιράζονται τα γεύματα μέσα στην ημέρα ώστε η γλυκόζη να είναι όσο πιο σταθερή και ισορροπημένη γίνεται για να μην έχεις εξάρσεις και υπογλυκαιμικά σοκ και τρέχεις στο ψυγείο για σοκολάτες και μερέντες. Και αυτό είναι τελικά που θα σε βοηθήσει να μην κάνεις βραδινά γεύματα.

Το καλύτερο για εμένα είναι να κάνεις το τελευταίο σου γεύμα στις οκτώ το βράδυ κι ας ακούγεται κάπως σκληρό.

Τι κάνω όταν τρώω έξω

Από τη στιγμή που το να τρως έξω είναι μέρος της ζωής σου, μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι. Έξω, δύσκολα θα βρεις να έχουν χρησιμοποιήσει τις καλές πρώτες ύλες που θα είχες χρησιμοποιήσει εσύ στο σπίτι σου.

Γνωρίζοντας το αυτό, μπορείς να κάνεις μια υγιεινή επιλογή, υπάρχουν πλέον πολλές υγιεινές επιλογές σε πολλά μενού. Εντωμεταξύ απλά βλέποντας ένα φαγητό, ξεχωρίζεις αν είναι υγιεινό ή ανθυγιεινό, λιπαρό ή όχι. Οπότε κάνεις σωστές επιλογές εξαρχής και μετά τρως αργά και μικρότερη ποσότητα από όση αν ήσουν σπίτι και είχες μαγειρέψει εσύ.

Κι αν το φαγητό είναι λαχταριστό;

Το κατοχικό σύνδρομο “τρώω μέχρι και την τελευταία μπουκιά” είναι μια λάθος τακτική. Θέλει λίγη επανεκπαίδευση -γιατί ως παιδιά τρώγαμε όσο πραγματικά χρειαζόμασταν- αλλά αξίζει.

Ένα φαγητό μπορεί να μοιάζει υπέροχο, να είναι μπροστά σου σε μεγάλη ποσότητα και να σε προκαλεί, όμως μαθαίνοντας να τρως με γνώμονα το στομάχι σου, ποτέ δε θα φας υπερβολικά αλλά όσο χρειάζεσαι. Και σου εγγυώμαι ότι θα ευχαριστηθείς το ίδιο και περισσότερο.

Η ζυγαριά

Είναι σύμμαχος του διαιτολόγου αλλά όχι και δική σου. Δεν είμαι υπέρ της ζυγαριάς παρά μόνο για να μας δείξει αποκλίσεις μεγάλες. Θα πρέπει να τη χρησιμοποιούν αθλητές που ασχολούνται με αθλήματα που έχουν να κάνουν με το βάρος σε λεπτομέρεια.

Για εσένα και για εμένα, δεν υπάρχει καλύτερη ζυγαριά από τα ίδια μας τα ρούχα. Πολλές φορές δε χρειάζονται ούτε κι αυτά. Όλοι έχουμε αίσθηση αν έχουμε βάλει βάρος. Ειδικά αν είμαστε στο ίδιο βάρος για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, μόλις πάρουμε κιλά αλλάζει η διάθεση μας. Ξέρουμε πολύ καλά πότε χάνουμε ή παίρνουμε βάρος και χωρίς τη ζυγαριά, άσχετα αν το παραβλέπουμε πολλές φορές.

Το νερό

Το νερό είναι μεγαλύτερος σύμμαχος από όσο λέγεται για την ευεξία μας. Το νερό είναι Η2Ο. Ουσιαστικά κάθε φορά που πίνεις νερό δίνεις μόρια οξυγόνου στο σώμα σου. Δίνεις μόρια οξυγόνου στο κύτταρο σου. Το κύτταρο τρέφεται με οξυγόνο, βασικό συστατικό του κυττάρου είναι το οξυγόνο. Δηλαδή όσο περισσότερο νερό πίνεις τόσο περισσότερο οξυγόνο δίνεις στο σώμα μου. Όσο περισσότερο νερό πίνεις τόσο περισσότερο καθαρίζεις τον γαστρεντερικό αυλό. Όσο περισσότερο νερό πίνεις τόσες περισσότερες τοξίνες αποβάλεις. Γι΄ αυτό και νερό είναι το βασικό συστατικό της υγείας οπότε ναι, όσο περισσότερο νερό γίνεται.

Ο ύπνος

Βασικότερος σύμμαχος του ανθρώπου για να καταφέρει όσα συζητάμε είναι η ξεκούραση. Ο εγκέφαλος τρέφεται με γλυκόζη αλλά χρειάζεται και ξεκούραση. Τα μεγαλύτερα ποσοστά ανάπλασης των κυττάρων, των μυικών κυττάρων και γενικά στου σώματος πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια του ύπνου. Οι αθλητές που προσπαθούν να αυξήσουν τη μυική μάζα, οι αθλητές που θέλουν να έχουν ενέργεια την επόμενη ημέρα αν δεν κοιμηθούν σωστά δε θα έχουν τίποτα από όλα αυτά. Η αποκατάσταση, μυϊκή και κυτταρική, δεν πραγματοποιείται την ώρα που είμαστε ξύπνοι αλλά την ώρα που ξεκουραζόμαστε.

Γι’ αυτό και μετά από έναν καλό ύπνο, νομίζεις ότι κάτι έχει αλλάξει. Δεν έχει αλλάξει μόνο σαν αίσθηση, έχει αλλάξει και στην πραγματικότητα. Ο σωστός ύπνος έχει να κάνει με την παραγωγή του ορμονικού προφίλ. Υπάρχει μεγαλύτερη ισορροπία στην παραγωγή και στην έκκριση των ορμονών. Ο ύπνος λειτουργεί ουσιαστικά ως αναστολέας της παραγωγής κορτιζόλης που είναι η ορμόνη του στρες. Όσο καλύτερα κοιμόμαστε τόσο λιγότερο στρες παράγουμε. Όσο λιγότερο στρες παράγουμε τόσο καλύτερα διαχειριζόμαστε το βάρος μας.

Καλή επιτυχία σε ό,τι θέλεις να επιτύχεις

Γιάννης Μαυρίδης
Αθλητικός διαιτολόγος-διατροφολόγος



πηγή: anewlife.gr

Αγάπησε το σώμα σου


Αγάπησε το σώμα σου

Μεγαλώνοντας η αδελφή μου ήταν ψηλή, λεπτή  και όμορφη. Η υπέροχη εμφάνιση του τόπ μόντελ που είχε ήταν μερικές φορές εμπόδιο-δεν ήταν πάντα δημοφιλής μεταξύ κοριτσιών που  ζήλευαν. Ακόμα κι έτσι,ήθελα να είμαι σαν κι αυτήν,παρ’ότι ο σωματότυπός μου με τα βίας της έμοιαζε.
Τελικά κατέληξε τα σώματα μας να έχουν περισσότερα κοινά σημεία από όσα είχα συνειδητοποιήσει ως παιδί. Η καταπληκτική αδελφή μου είχε διαγνωστεί με πολλαπλή σκλήρυνση 4 χρόνια πριν τη δική μου διάγνωση.Κατά τραγική ειρωνεία λοιπόν,μετά τη δική μου διάγνωση, κληρονόμησα τη λυγερή κορμοστασιά της. Πω,πω! Αλλά για ένα λεπτό! Δεν το είχα αυτό κατά νου.

Όταν ήμουν παιδί,πίστευα ότι μπορούσα να αλλάξω τον κόσμο με την ευγένεια και την αγάπη. Σαν ενήλικας, συνειδητοποίησα ότι το να θέλω να είμαι σαν την αδελφή μου ήταν εμπόδιο-δεν μπορείς με την αγάπη να αλλάξεις τον κόσμο, αν δεν μπορέσεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Αυτό ξεκινάει με το να αγαπάς ολόκληρο τον εαυτό σου, μαζί και το σώμα σου και τις ατέλειές σου και όλα.
Βρήκα την ελευθερία να αγαπήσω το σώμα μου λίγο μετά τη διάγνωση της πάθησής μου. Στην αρχή, σαν να μισούσα το σώμα μου. Δεν άκουγα τα σημάδια, είχε δική του νόηση και συνέχεια με κορόιδευε.Ήταν απρόβλεπτο και άλλοτε τα κατάφερνε και άλλοτε όχι.

Έμαθα όμως να υποστηρίζω τον εαυτό μου από νωρίς. Δεν υποχωρώ στην πολλαπλή σκλήρυνση. Ευημερώ. 
Η αγάπη έρχεται εκ των έσω, είτε κουτσαίνω είτε είμαι τελείως παράλυτη. Δεν μπορεί ούτε καν να κλαπεί ούτε να μου τη ραγίσουν την καρδιά και είναι πάντα δικιά μου να  την προσφέρω, ό,τι κι αν επιφέρει η πάθηση αυτή στο σώμα μου.

Το να αγαπήσεις τον εαυτό σου χρειάζεται τόσο κουράγιο όσο να αλλάξεις τον κόσμο. Πρέπει να πέσεις μέσα. Πρέπει να ανάψεις τα φώτα. Να τολμήσεις! Να τρέξεις προς την ελευθερία!
Το σώμα μου είναι όμορφο. Είναι ολοκληρωμένο και ό,τι κι να είναι , μου επιτρέπει να αγαπώ. Τελικά,δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο ουσιώδες.

ΜΑΡΙΑ Σ.Σ.


πηγή:newsitamea

Πόσο εύκολες είναι οι σχέσεις για έναν άνθρωπο με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας;

Το να έχεις Σκλήρυνση Κατά Πλάκας σημαίνει πως έχεις ακριβώς τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια δικαιώματα με εκείνον που δεν έχει. Την ανάγκη για αγάπη και το δικαίωμα στον έρωτα. Η άγνοια, ορισμένες φορές, οδηγεί σε συμπεριφορές που κάνουν τον ασθενή να νιώθει πως είναι πραγματικά άρρωστος.

«Νιώθω μοναξιά εδώ και πολύ καιρό. Θα μου ήταν νομίζω πιο εύκολο, αν εκτός από την οικογένεια μου και τους φίλους μου είχα πλάι μου και μια γυναίκα. Πιστεύω ότι υπάρχει ρατσισμός στα άτομα με ειδικές ανάγκες. Δεν μπορούν να σε δουν σαν φυσιολογικό ενώ είμαστε όλοι ίσοι. Περιστασιακές σχέσεις έκανα, της μιας βραδιάς, που δεν χρειάζεται να πεις περισσότερα από το όνομα σου και την οδό του σπιτιού σου»., λέει ο Δημήτρης που έχει αυτή την πάθηση. Συνεχίζει λέγοντας πως, «Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω σίγουρα δε θα ξανάκανα τα ίδια λάθη. Αν δεν αποδεχθείς εσύ ο ίδιος αυτό που σου συμβαίνει, δεν μπορείς να απαιτήσεις να το αποδεχτούν και οι γύρω σου».

Του ζητάω να μου πει τα πράγματα από την αρχή. Εκείνος με την σειρά του μου ζητάει να του ανάψω ένα τσιγάρο. Ο Δημήτρης είναι 41 ετών, τετραπληγικός με πολλαπλή Σκλήρυνση Κατά Πλάκας και σπαστική τετραπληγία. Βρίσκεται στο 4ο στάδιο η ασθένεια του, καθώς διαγνώσθηκε 18 χρόνια πριν, σε μια περίοδο που τα φάρμακα δεν είχαν προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να επιβραδύνουν την εξέλιξη της. Τα τελευταία 3 χρόνια νοσηλεύεται σε ένα κέντρο αποκατάστασης στον Πειραιά.

Θυμάται με κάθε λεπτομέρεια το απόγευμα που το έμαθε. «Ξαφνικά συνέβη. Όταν έκανα μπάφο με δύο φίλους μου στο πάρκο και μας έπιασε ο πατέρας μου και τους είπε τι του δίνετε ρε; Το ξέρετε ότι έχει Σκλήρυνση; Τότε ο ένας μου είπε πως είναι σοβαρό και δεν πρέπει να κάνω τέτοια πράγματα. Μέχρι τότε δεν ήξερα. Κάτι εξετάσεις είχα κάνει επειδή πονούσε η μέση μου και ο αυχένας μου αλλά δεν έδωσα βάση, ούτε καν ο ίδιος δεν τις πήρα πίσω».

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι σαν ένας μπάσταρδος γκόμενος. Σου παίρνει σιγά - σιγά και από κάτι

Σημείωσε πως «επειδή αυτή η πάθηση έχει εξάψεις και υφέσεις έκανα πάρα πολλές υποτροπές. Μπαινόβγαινα στα νοσοκομεία. Με τον καιρό έπαθα ανοσία από τις κορτιζόνες και άργησα πάρα πολύ να το αποδεχτώ. Άρα αν έδινα μια συμβουλή αυτή θα ήταν. Να το αποδεχτούν, να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή και όσο είναι δυνατόν με λιγότερα φάρμακα».

Την επόμενη μέρα συνάντησα την Μαρία σε μια καφετέρια στην Κυψέλη. Ετών 27, είναι καθηγήτρια φιλολογίας και κάνει ιδιαίτερα σε μαθητές Γυμνασίου. Καθίσαμε στο τραπέζι και όσο περιμέναμε να δώσουμε την παραγγελία μας, έπαιζε το τραγούδι της Ζουγανέλη με τίτλο «Τα λέμε». Πάνω στον στίχο «μπάσταρδε πονάνε οι λέξεις» γυρίζει προς το μέρος μου και μου λέει πως «η Σκλήρυνση είναι σαν μπάσταρδος γκόμενος. Σου παίρνει σιγά - σιγά και από κάτι». Χωρίς πολλά λόγια από μεριάς μου, ξεκίνησε να μου διηγείται την ιστορία της.

«Στα 18 μου είχα το πρώτο μου επίσημο περιστατικό. Μούδιασμα και έντονοι πόνοι στην μέση. Στα 20 με ξαναθυμήθηκε. Είχα πάει Ρέμο -Μαρινέλλα και είχα πιει πάρα πολύ οπότε η ζαλάδα νόμιζα πως ήταν από το ποτό. Την επόμενη μέρα σκέφτηκα πόσο μπορεί να ήπια χθες και ζαλίζομαι ακόμη. Κλείνω το δεξί μάτι για να ανακουφιστώ και καταλαβαίνω ότι από το αριστερό δεν βλέπω. Φαντάστηκα πως μάλλον θα τυφλώθηκα από το χθεσινό θέαμα».

Μας διέκοψε η παραγγελία που ήρθε, αλλά αμέσως μετά την πρώτη γουλιά από τον καφέ της συνέχισε. «Με πήγε αμέσως η μάνα μου στον γιατρό και μετά από μια σειρά εξετάσεων και ατελείωτες ώρες άγχους, μου είπαν για την Σκλήρυνση. Μια μέρα πριν κλείσω τα 20 το έμαθα. Με την βοήθεια των φαρμάκων, σταδιακά επανήλθε και η όραση μου».

Πήγα στην επόμενη ερώτηση κατευθείαν, αν εκείνη την περίοδο είχε σχέση. «Είχα, αλλά δεν του το είπα αμέσως. Ήθελα πρώτα να το συνειδητοποιήσω εγώ και μετά να το μοιραστώ μαζί του. Με ενόχλησε η λύπη που διέκρινα στο πρόσωπο του μόλις το έμαθε. Αποφασίσαμε να μην το συζητάμε και να συνεχίσουμε από εκεί που είχαμε μείνει. Ήταν όμως δύσκολο γιατί πέρασα μια φάση άρνησης, μια φάση που νόμιζα πως τίποτα δεν είχε σημασία. Το μόνο που έκανα τότε ήταν να βγαίνω, να πίνω και να διασκεδάζω. Κάπως έτσι ήρθε και ο χωρισμός. Όχι λόγω της Σκλήρυνσης αλλά λόγω της αντίδρασης μου στην παρουσία της».

Οι καφέδες είχαν τελειώσει και παραγγείλαμε δεύτερους. Λίγο μετά συνέχισε « Έχω την εντύπωση πως τα φάρμακα είναι πιο δύσκολα από την ίδια την ασθένεια. Δεν έχει πρόγνωση για το τι θα πάθω σε 10 χρόνια. Αυτό μπορεί να σε τρομάζει αλλά και να σε ανακουφίζει εξίσου. Με τον καιρό το αποδέχτηκα. Με βοήθησαν πολύ οι οργανώσεις που συμμετείχα, αλλά κυρίως το ότι βρήκα τον τρόπο να ζω μαζί της».

Τη ρώτησα πως ήταν με την επόμενη σχέση της. «Στην επόμενη μου σχέση ήμουν σαφώς πιο ώριμη, πιο προετοιμασμένη. Αποφάσισα να του το πω εξ' αρχής. Έδειξε κατανόηση και ήταν υποστηρικτικός. Δεν διαφέραμε σε τίποτα από τα αλλά ζευγάρια – με ό, τι αυτό μπορεί να σημαίνει».

Εξηγεί τι ακριβώς εννοεί με μια από τις αγαπημένες τις θεωρίες. «Θα σου πω την θεωρία με τα κουτάλια που λέει μια Αμερικανίδα που πάσχει και εκείνη από Σκλήρυνση. Κάθε πρωί που ξυπνάς έχεις μια συγκεκριμένη ποσότητα από κουτάλια. Με κάθε ενέργεια που κάνεις εξαντλείς και από ένα. Για να σηκωθείς, για το μπάνιο σου, για το πρωινό σου. Κάποια στιγμή το μεσημέρι πρέπει να κοιμηθείς για να ξεκουραστείς και να μαζέψεις πάλι κουτάλια».

Δεν πολύ κατάλαβα που το πήγαινε η αλήθεια είναι. Χαμογελάει και μου λέει πως «κάπου εκεί ξεκινάνε τα προβλήματα. Όταν εγώ θέλω να ξοδεύω τα κουτάλια μου με φειδώ και εκείνος θέλει να κάνουμε τα πάντα μαζί. Γίνεσαι η γκρινιάρα που θες να σκορπίζεις τον χρόνο σου μόνο εκεί που θεωρείς εσύ σκόπιμο και εκείνος ο απαιτητικός που θέλει να κάνει το δικό του πρόγραμμα μαζί σου».

Άφησα για το τέλος την πιο προσωπική ερώτηση. Είχαμε αποκτήσει άνεση και αυτό μου έδινε ένα μικρό θράσος να γίνω λίγο αδιάκριτη. «Στο σεξουαλικό κομμάτι για εμάς τις γυναίκες συνήθως είναι πιο εύκολο. Υπάρχει ένας βαθμός δυσκολίας αν παίρνεις την αγωγή σου και έχει και ζέστη. Αυτός ο συνδυασμός σε κάνει να κουράζεσαι πιο εύκολα από άλλες φορές για παράδειγμα. Όπως και να' χει όμως, ξέρεις πως εμείς οι γυναίκες μπορούμε απλά να ανοίξουμε τα πόδια μας και να αφήσουμε στον άντρα να κάνει όλα τα υπόλοιπα».

Το μόνο σίγουρο είναι πως οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ δύσκολες. Είσαι δεν είσαι υγιής. Θέλουν κόπο και προσπάθεια. Αν όμως υπάρχει αγάπη και καλή θέληση όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ίσως όχι ίδια με του Δημήτρη και της Μαρίας αλλά σίγουρα ιστορία.

Πηγη: www.vice.com

Μια ξεχωριστή συνάντηση μετά φαγητού...

Μια ξεχωριστή συνάντηση μετά φαγητού, από την  Ομάδα Αλληλεγγύης Ανθρώπων με Σκλήρυνση Κατά Πλάκας της Θεσσαλονίκης, είχαν σήμερα Σάββατο 21-10 στις 14.00 το μεσημέρι. Και νομίζω ότι βλέποντας τα χαμογέλα τους, στις φωτογραφίες, πέρασαν υπέροχα.






Ο μοναχικός θρήνος – το ζεϊμπέκικο

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα· είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε. Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:
Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι,
ρίξε μια γλυκιά πενιά,
σαν γεμίσω το κεφάλι,
γύρνα το στη ζεϊμπεκιά.
(Τσέτσης) 
Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι’ αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.
Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:
Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα
του θανάτου η καμπάνα και για μένα.
(Τσιτσάνης)
 *****
Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου,
όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου.
(Βαμβακάρης) 
Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.
Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα.
Είναι χορός μοναχικός. Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι’ αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.
Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι’ αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί. Και στο μάτι δεν κολλάει.
Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ’ άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά. (Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ’ όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.)
Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι’ αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.
Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.
Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν’ ανοίξει η γη να μπει». Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει. Πότε μ’ ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.
Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει.
Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει. Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες. Μπορεί και να γίνει έτσι. Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο.
Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.
———
* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».
 Άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στην εφημερίδα Τα Νέα, 14/9/2002. 

Πηγή:antikleidi.com

Είμαστε οι πρωταγωνιστές και οι σκηνοθέτες της ζωής μας.


Στον καθένα κάποιος ή κάτι φταίει για τις τωρινές συνθήκες της ζωής του: η μάνα, ο πατέρας, τα παιδικά χρόνια, η ατυχία, το κάρμα, η κρίση. Απευθυνόμαστε στον άλλο για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας σήμερα. Πετάμε εκεί τις ευθύνες για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, για τις επιθυμίες που έχουμε αλλά δεν ζήσαμε, για τις στεναχώριες μας, για τα προβλήματα μας.
Ο άλλος ή οι άλλοι έχουν αναλάβει το ρόλο του «κακού» στη ζωή: τι θα συνέβαινε όμως αν δεν ήταν τόσο κακός ο προϊστάμενος, η θεία, η πεθερά, ο σύντροφος, το κράτος, τα οικονομικά; Φανταζόμαστε πως η ζωή μας τότε θα ήταν υπέροχη! Κανένα πρόβλημα, τότε όλα θα κυλούσαν τουλάχιστον καλύτερα! Αμφιβάλλω!
Οι τυχεροί νικητές του λόττο…
Έρευνες σ’ όσους κέρδισαν πολλά χρήματα μέσω τυχερών παιχνιδιών, έδειξαν πως οι περισσότεροι απ’ αυτούς, μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, αφού απόλαυσαν –ή και διασκέδασαν τα ποσά που είχαν κερδίσει- βρέθηκαν πάλι στην ίδια οικονομική κατάσταση πριν την κερδοφόρα νίκη του λαχνού τους. Λίγοι ανάμεσα τους έκαναν κάποιες σταθερές επενδύσεις που διατήρησαν, αγοράζοντας π.χ. ένα σπίτι (που μπορούσαν στη συνέχεια να συντηρούν). Οι υπόλοιποι, απλώς έκαναν ένα ευχάριστο διάλειμμα απ’ στα προβλήματά τους.
Γιατί συνέβη αυτό; Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε κάποιες συγκεκριμένες συνθήκες ζωής και όταν αυτές αλλάξουν σημαντικά μοιάζουμε σαν το ψάρι έξω από το νερό.
Ουσιαστικά, μέσα μας τα χάνουμε και δυσκολευόμαστε να χαράξουμε μια νέα πορεία σε άγνωστο τοπίο. (Είναι διαφορετικό να φαντάζομαι τι θα συνέβαινε «αν κέρδιζα στο λαχείο πολλά λεφτά» από το να βρεθώ πραγματικά σ’ αυτήν τη συνθήκη. Όταν το φαντάζομαι, σκέφτομαι μόνον κάποια όνειρα που θα ικανοποιούσα, αλλά παραβλέπουμε τις δυσκολίες ή τα θέματα, που μπορεί να ξεπηδούσαν τότε, επειδή στις εικόνες που φανταζόμαστε βλέπουμε συνήθως την μία όψη του νομίσματος).
Με απλά λόγια, αν θέλω ν’ αλλάξω κάτι πραγματικά, δεν αρκεί ν’ αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες. Αν έχω όνειρο να πατήσω τη κορυφή του Έβερεστ, δεν φταίει το βουνό που είναι ψηλό, αλλά η δική μου προετοιμασία για να φτάσω εκεί.
Τελικά ποιος φταίει για τη ζωή μου;
Προτιμούμε να φταίει ο άλλος για ό,τι συμβαίνει στη ζωή μας, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο. Μας φταίει ο άλλος, επειδή, αυτόν βλέπουμε παρά τον ίδιο μας τον εαυτό σε σχέση με τον άλλο.
Αυτό το σε «σχέση» είναι το κλειδί. Πως αντιδρώ εγώ σ’ ότι κάνει ο άλλος; Πως συμμετέχω σ’ αυτήν την ανταλλαγή; Αν συμβαίνει κάτι στη ζωή μου, κατ’ επανάληψη, τότε κάπως το προκαλώ κι εγώ. Ακόμα και με την ανοχή μου, με την παθητικότητά μου ή με την υποχωρητικότητα μου. Δεν αρκεί να μου τύχει το λόττο π.χ. στη σχέση, στα οικονομικά, στην οικογένεια. Χρειάζεται να μπορώ να διατηρήσω και να εξελίξω αυτό το σενάριο.
Καμιά φορά χρειάζεται να προκαλέσω τη διαφορετική τύχη, ή ν’ αναγνωρίσω και ν’ ανταποκριθώ στη διαφορετική δυνατότητα. Παραδέχομαι πως υπάρχουν και δύσκολες συνθήκες στη ζωή που μας επηρεάζουν ή μας περιορίζουν. Δεν μας υποχρεώνουν όμως να τις διατηρούμε για πάντα. Εμείς το επιλέγουμε αυτό, χωρίς πολλές φορές να συνειδητοποιούμε ούτε ότι το κάνουμε, ούτε πως το κάνουμε.
Σενάρια ζωής: από μαριονέτες, σκηνοθέτες!
Νομίζω πως όλοι μας, είμαστε παίχτες στο παιχνίδι της ζωής, χωρίς να το βλέπουμε ξεκάθαρα.
Φτιάχνουμε σενάρια ζωής, σενάρια για τη δική μας ζωή – μέσα από τις προσδοκίες μας, τα όνειρα, τους φόβους, τις επιλογές και τις πεποιθήσεις μας.
Είμαστε οι πρωταγωνιστές αλλά και οι αόρατοι σκηνοθέτες της ζωής μας.
Μόνον που δεν συνειδητοποιούμε πως ταυτόχρονα σκηνοθετούμε τη ζωή μέσα στην οποία πρωταγωνιστούμε.
Γνωρίζοντας τον εαυτό μας καλύτερα, αντί να προβάλλουμε σαν σε οθόνη του σινεμά, ολόκληρο το φταίξιμο για ότι μας συμβαίνει είτε στον άλλο, είτε στον ατελή εαυτό μας, μπορούμε ν’ αναγνωρίσουμε μέσα από τα επαναλαμβανόμενα σενάρια που σκηνοθετούμε στον εαυτό μας το πώς γράφουμε τα προσωπικά μας σενάρια, κι εκεί να παρέμβουμε!
Γράφει η Όλγα Μουλάκη, ψυχολόγος



Δελτία δωρεάν μετακίνησης: Πότε και πώς θα τα λάβουν οι δικαιούχοι

Από τις 26 Οκτωβρίου και μέχρι τις 30 Νοεμβρίου θα μπορούν οι δικαιούχοι να λαμβάνουν τα Δελτία Μετακίνησής τους ή να ανανεώνουν τα παλαιότερα.

Αυτό προκύπτει από διευκρινιστική εγκύκλιο που αφορά στην χορήγηση Δελτίων Μετακίνησης ΑμεΑ από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για το έτος 2017 από όλες τις Περιφέρειες (εκτός της Περιφέρειας Αττικής και της Περιφερειακής Ενότητας Θεσσαλονίκης) και η οποία εκδόθηκε από το υπουργείο Εργασίας. Στην εγκύκλιο αποσαφηνίζεται ποιοι είναι οι δικαιούχοι του Δελτίου Μετακίνησης, αλλά και τα εισοδηματικά κριτήρια που έχουν θεσπιστεί. Σημειώνεται ότι η χρήση του συγκεκριμένου Δελτίου, σημαίνει ότι ο δικαιούχος έχει δωρεάν μετακίνηση στα αστικά λεωφορεία του νομού και έκπτωση 50% στα υπεραστικά ΚΤΕΛ.

Πιο αναλυτικά: Δικαιούχοι-Συγκοινωνιακά Μέσα Μετακίνησης 
1) Στα Άτομα με Αναπηρίες: - Ελληνικής υπηκοότητας, - υπηκόους των Κρατών-Μελών της Ε.Ε., καθώς και υπηκόους Κρατών Μελών του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (Ε.Ε.Ο.Χ.), - υπηκόους των Κρατών που περιλαμβάνονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση που κυρώθηκε με το Ν.Δ. 4017/59 (ΦΕΚ 246/59 τ.Α'), - υπηκόους Κρατών εκτός Ε.Ε. που έχουν καταστεί ανίκανοι για εργασία μετά από εργατικό ατύχημα σε ελληνικό έδαφος, - αναγνωρισμένοι πρόσφυγες που διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα, των οποίων το καθεστώς παραμονής στην Ελλάδα διέπεται από τις διατάξεις της Σύμβασης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων (ν.δ. 3989/1959, ΦΕΚ 201 Α΄), όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης του 1967 για το Καθεστώς των Προσφύγων (α.ν. 389/1968, ΦΕΚ 125 Α΄), δικαιούχοι επικουρικής προστασίας και τελούντες σε καθεστώς παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους.

Όλοι οι ανωτέρω πρέπει να κατοικούν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα και να έχουν παθολογοανατομικό ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 67%, με την προϋπόθεση ότι το ετήσιο συνολικό δηλωθέν ατομικό τους εισόδημα δεν είναι μεγαλύτερο των 23.000 ευρώ ή το ετήσιο συνολικό δηλωθέν οικογενειακό εισόδημα δεν είναι μεγαλύτερο των 29.000 ευρώ. Το ετήσιο συνολικό δηλωθέν οικογενειακό εισόδημα των 29.000 ευρώ προσαυξάνεται με 5.600 ευρώ για κάθε επιπλέον άτομο πέραν του δικαιούχου, που συνοικεί και βαρύνει τον φορολογούμενο, εφόσον αυτό παρουσιάζει αναπηρία 67% και άνω). Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις παρέχεται το δικαίωμα δωρεάν μετακίνησης και εφόσον διαμένουν μόνιμα: Στις Περιφερειακές Ενότητες της χώρας (εκτός από Περιφέρεια Αττικής και την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης), με τα αστικά μέσα συγκοινωνίας της Περιφερειακή τους Ενότητας.

Στο συνολικό εισόδημα περιλαμβάνεται και το αυτοτελώς φορολογούμενο ή φορολογούμενο με ειδικό τρόπο. Οι ολικά τυφλοί (Ν. 958/1979, Α΄ 191) και οι συνοδοί τους εξαιρούνται και λαμβάνουν Δελτίο-Κάρτα ανεξάρτητα από το όριο εισοδήματός τους.

2) Στα Άτομα με Αναπηρίες: - Ελληνικής υπηκοότητας, - υπηκόους των Κρατών-Μελών της Ε.Ε., καθώς και υπηκόους Κρατών Μελών του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου (Ε.Ε.Ο.Χ.), - υπηκόους των Κρατών που περιλαμβάνονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση που κυρώθηκε με το Ν.Δ. 4017/59 (ΦΕΚ 246/59 τΑ'), - υπηκόους Κρατών εκτός Ε.Ε. που έχουν καταστεί ανίκανοι για εργασία μετά από εργατικό ατύχημα σε ελληνικό έδαφος, - αναγνωρισμένοι πρόσφυγες που διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα, των οποίων το καθεστώς παραμονής στην Ελλάδα διέπεται από τις διατάξεις της Σύμβασης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων (ν.δ. 3989/1959, ΦΕΚ 201 Α΄), όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης του 1967 για το Καθεστώς των Προσφύγων (α.ν. 389/1968, ΦΕΚ 125 Α΄), δικαιούχοι επικουρικής προστασίας και τελούντες σε καθεστώς παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους, εφόσον κατοικούν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα και έχουν παθολογοανατομικό ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 67%, παρέχεται το δικαίωμα της μετακίνησης με μειωμένο εισιτήριο κατά 50%, σε όλες τις διαδρομές εσωτερικού των υπεραστικών λεωφορείων των ΚΤΕΛ εφόσον διαμένουν μόνιμα σε μία από τις Περιφερειακές Ενότητες της χώρας (εκτός από Περιφέρεια Αττικής και την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης)

* Απαιτούμενα Δικαιολογητικά Τα Άτομα με Αναπηρίες που δικαιούνται Δελτίο Μετακίνησης θα προσκομίζουν στις αρμόδιες υπηρεσίες των Περιφερειακών Ενοτήτων ή στα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ) της χώρας:

1. Αίτηση του ενδιαφερομένου ή του κηδεμόνα του ή άλλου εξουσιοδοτημένου ατόμου με συνημμένα τα δικαιολογητικά που αναφέρονται παρακάτω.

2. Γνωμάτευση Υγειονομικής Επιτροπής, όπου θα αναγράφεται το παθολογοανατομικό ποσοστό αναπηρίας (τουλάχιστον 67%).

Όσον αφορά στις γνωματεύσεις των ΚΕΠΑ δεν απαιτείται η αναγραφή του όρου παθολογοανατομικό ποσοστό.

- Όσοι λαμβάνουν οικονομική ενίσχυση ΑμεΑ (επίδομα) από τις αρμόδιες υπηρεσίες Πρόνοιας των Δήμων ή το διατροφικό επίδομα από τις Περιφερειακές Ενότητες, δικαιούνται κάρτα χωρίς την προσκόμιση γνωμάτευσης. Η πιστοποίηση γίνεται με βεβαίωση εγγραφής στο μητρώο επιδοματούχων από τους Δήμους. Στη βεβαίωση αναγράφεται η ημερομηνία λήξης του δικαιώματος λήψης του επιδόματος από το δικαιούχο.

- Άτομα που είναι ασφαλισμένα μπορούν να προσκομίσουν απόφαση Διοικητικού Διευθυντή Ασφαλιστικού Φορέα ή ΕΦΚΑ ή γνωμάτευση Υγειονομικής Επιτροπής από την οποία να πιστοποιείται παθολογοανατομική βλάβη 67% τουλάχιστον.

-Οι δικαιούχοι του προγράμματος οικονομικής ενίσχυσης τυφλότητας και Β.Ν.Κ. που είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο των Δήμων, δικαιούνται κάρτα μετακίνησης και για τους συνοδούς τους. Προκειμένου οι τυφλοί και οι Β.Ν.Κ. που δεν είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο των αρμόδιων υπηρεσιών των Δήμων να λάβουν κάρτα μετά συνοδού, απαιτείται γνωμάτευση Υγειονομικής Επιτροπής που να αναφέρει ότι είναι τυφλοί ή έχουν οπτική αναπηρία-αναπηρία όρασης με ποσοστό 80% και άνω ή έχουν δείκτη νοημοσύνης κάτω του 30, ή νοητική υστέρηση με ποσοστό αναπηρίας 80% και άνω ή άτομα με διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές (παιδικός αυτισμός, αυτισμός) με ποσοστό αναπηρίας 80% και άνω.

- Για τους υπηκόους Κρατών εκτός Ε.Ε. που έχουν καταστεί ανίκανοι για εργασία μετά από εργατικό ατύχημα σε ελληνικό έδαφος, απαιτείται Ιατρική Βεβαίωση Νοσηλείας από Δημόσιο Νοσοκομείο, στο οποίο θα βεβαιώνεται η νοσηλεία μετά από το ατύχημα.

- Δελτίο αστυνομικής ταυτότητας ή φωτοαντίγραφο αυτής.

- Υπεύθυνη δήλωση του Ν. 1599/86 περί της ακριβούς διεύθυνσης του τόπου διαμονής. Στην ανωτέρω Υ.Δ. θα δηλώνεται επίσης η μη παραλαβή Δελτίου Μετακίνησης από άλλη Περιφερειακή Ενότητα ή ΚΕΠ.

- Για την έκδοση νέας κάρτας, δύο πρόσφατες φωτογραφίες από τις οποίες η μία να επικολλάται στο Δελτίο και η άλλη να επισυνάπτεται στην αίτηση του δικαιούχου. Ειδικά οι δικαιούχοι δελτίου συνοδού, πρέπει να συνυποβάλλουν τρεις ίδιες φωτογραφίες από τις οποίες η μία να επικολλάται στο δελτίο του συνοδού.

- Οι δικαιούχοι των δελτίων δωρεάν μετακίνησης, πρέπει να συνυποβάλλουν εκτός των άλλων και φωτοαντίγραφο του εκκαθαριστικού σημειώματος της οικείας Οικονομικής Εφορίας για το φορολογικό έτος (2016). Οι δικαιούχοι οι οποίοι, με υπεύθυνη δήλωσή τους δεν επιθυμούν την προμήθεια του σχετικού δελτίου για το Αστικό ΚΤΕΛ αλλά μόνο για το Υπεραστικό, δεν υποχρεούνται να προσκομίζουν φορολογική δήλωση.

Οι δικαιούχοι τέλος που υπερβαίνουν το όριο εισοδήματος των 23.000 ευρώ ατομικό και 29.000 ευρώ οικογενειακό, το οποίο προσαυξάνεται με 5.600 ευρώ για κάθε επί πλέον άτομο πέραν του δικαιούχου, που συνοικεί και βαρύνει τον φορολογούμενο , εφόσον αυτό παρουσιάζει αναπηρία 67% και άνω, δικαιούνται Δελτίο Μετακίνησης με έκπτωση 50% στις διαδρομές των Υπεραστικών ΚΤΕΛ μόνο.

Σε περίπτωση απώλειας, η οποία βεβαιώνεται από αστυνομική Αρχή, δύναται να xoρηγείται εκ΄ νέου δελτίο μετακίνησης από την αρμόδια Περιφερειακή Ενότητα εφόσον υπάρχει διαθέσιμος αριθμός καρτών. Σε περίπτωση απώλειας για δεύτερη φορά δεν είναι δυνατή η επαναχορήγησή.

* Χορήγηση δελτίων στις Περιφερειακές Ενότητες της χώρας (εκτός από Περιφέρεια Αττικής και Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης) Tα δελτία θα χορηγούνται στους δικαιούχους τόσο από τις αρμόδιες υπηρεσίες των Περιφερειακών Ενοτήτων στις οποίες ανήκουν οι δικαιούχοι όσο και από τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (ΚΕΠ) μέχρι 30/11/2017. Κάθε Δελτίο Μετακίνησης περιέχει απαραίτητα τα εξής στοιχεία:

1) Διάρκεια ισχύος, ήτοι από την ημερομηνία εκδόσεώς του μέχρι 31-12-2017

2) Ονοματεπώνυμο και πατρώνυμο του δικαιούχου ή όνομα συζύγου

3) Αριθμό και ημερομηνία γνωμάτευσης Υγειονομικής Επιτροπής

4) Ποσοστό αναπηρίας ολογράφως και αριθμητικώς

5) Δ/νση κατοικίας και πρόσφατη φωτογραφία του δικαιούχου

Στην πίσω πλευρά να γράφεται ιδιοχείρως ή εντύπως και να σφραγίζεται από την Υπηρεσία η ένδειξη: «ΠΑΡΕΧΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΣΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ ΤΟΥ

ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ ΕΚΠΤΩΣΗ 50% ΣΤΑ ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΚΤΕΛ» Σε ότι αφορά στα δελτία των δικαιούχων δωρεάν μετακίνησης με τις αστικές συγκοινωνίες της Περιφερειακής Ενότητάς τους, καθώς και των συνοδών τους κατά τη θεώρηση ή την έκδοση αυτών θα επικολλάται ένα κουπόνι ετήσιας ισχύος. Η παράδοση των κουπονιών θα γίνεται από τα ΚΤΕΛ στις αρμόδιες Δ/νσεις των Περιφερειακών Ενοτήτων. Η παράδοση και παραλαβή κουπονιών θα γίνεται με πρωτόκολλο παράδοσης – παραλαβής το οποίο θα αποστέλλεται στη Δ/νση Προστασίας ΑμεΑ του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης & Πρόνοιας.

Όσα κουπόνια δεν χρησιμοποιηθούν θα επιστραφούν στα ΚΤΕΛ. Αν κατά την ανανέωση το Δελτίο είναι κατεστραμμένο ή δεν υπάρχει χώρος στην πίσω πλευρά του, παρέχεται καινούργιο, αν όμως υπάρχει τότε θα αναγράφεται είτε ιδιοχείρως είτε εντύπως σε αυτό και θα σφραγίζεται από την Υπηρεσία η ένδειξη «ισχύει μέχρι 31-12-2017». Επισημαίνεται ότι για την ανανέωση αλλά και την έκδοση των νέων Δελτίων η ημερομηνία έναρξης ορίζεται η 26η Οκτωβρίου 2017 και λήξης η 30η Νοεμβρίου 2017. Το Δελτίο Μετακίνησης ισχύει για το έτος 2017 και για όσο διάστημα από το επόμενο έτος (2018) απαιτείται για να εκδοθεί η νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση για τη χορήγησή του (άρθρο 2 παρ. 1 της α) σχετικής ΚΥΑ